นิรันดร์ กุลฑานันท์

มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ที่ชาติ(ไม่)ต้องการ มุมผู้บริหารธรรมศาสตร์และบอร์ด CP | ประชาไท

เรื่องราวคนขายเต้าหู้.. ปล.ไม่ค่อยปะติดปะต่อ แต่น่าจะพอเข้าใจนะครับ.... ～ คือพ่อฉันผู้เป็นใบ้ ～ เรื่องจริงที่เปี่ยมด้วยความเป็นมนุษย์ เกิดขึ้นในจีนแผ่นดินใหญ่ ตอนเหนือของมณฑลเหลียวหนิง ประเทศจีน มีเมืองขนาดกลาง ชื่อว่า เทือกเหล็ก เกือบทุกเช้าตรู่หรือพลบค่ำ บนท้องถนนกรรมกร จะเห็นผู้เฒ่าเข็นรถขายเต้าหู้เคลื่อนไปอย่างช้าๆ ลำโพงที่ต่อกับแบตเตอรี่บนรถ กระจายเสียงใสของหญิงสาว – “ เต้าหู้มาแล้วจ้า เต้าหู้อ่อนสูตรโบราณเต้าหู้อร่อยจ้า – เสียงนี่เป็นของฉันคนขายคือพ่อฉันพ่อฉันเป็นใบ้ ” ตราบถึงวันนี้อายุกว่ายี่สิบแล้ว ฉันจึงใจกล้าพอที่จะบันทึกเสียงตัวเองไว้บนรถขายเต้าหู้ของพ่อ แทนกริ่งทองเหลืองที่พ่อเขย่ามาหลายสิบปี อายุแค่ 2-3 ขวบ ฉันก็รู้จักว่ามีพ่อเป็นใบ้น่าอัปยศเพียงใด ดังนั้นฉันจึงเกลียดชังพ่อแต่เล็ก................... เมื่อฉันเห็นเด็กบางคนถูกแม่สั่งให้มาซื้อเต้าหู้ กลับหยิบเต้าหู้ไปโดยไม่จ่ายเงิน พ่อโก่งคอยาวแต่ไม่อาจตะเบ็งเสียงออกมา ฉันไม่อาจทำเหมือนพี่ชายที่ไล่ตามไปต่อยเด็ก ได้แต่เสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ปริปาก ฉันไม่ชังเด็กคนนั้น แต่กลับชังพ่อที่เป็นใบ้ ...

เมื่อมีโอกาส ให้รีบไขว่คว้า เมื่อมีเวลา ให้รีบกระทำ เมื่อยังมีความจำ ให้รีบคิด เมื่อยังมีชีวิต ให้เร่งทำความดี